Beylerli’deki Kırmızı Dudaklım

Beylerli de evimiz bahçe arasında olduğundan,
bahar aylarının gelişini, kuş seslerinin çok değişik ötmelerinden anlardım.
Her kuşun, kendine göre söylediği, şarkıları vardı.
Dinlerken tüm dertlerimi unutuyordum.
Cıvıl, cıvıl, kuş seslerinin arasında uyanırdım.
Kara toprak damlı evimizden, çocukluk uykularımdan.
Caminin yanındaki kavak ağaçlarında, bambaşka bir müzik şöleni başlardı.
O cıvıltı seslerinin arasına, uzun zamandır seslerine hasret kaldığımız, leyleklerde katılırlardı.
Onların ötüşlerinden aldığım hüznü, tadı başka bir kuş sesinden alamazdım.

Bu yıl, yaz aylarında köyde çok kaldım, ne sesini duydum, ne de kendilerini gördüm.
Sahi, ne oldu leyleklere?
Analarımızın, bebeklerini taşıyan postacılarına ne oldu?
Çocukken anama sorardım, ana ben nasıl doğdum,
anam gözlerini benden kaçırır da “leylek getirdi oğlum”
Peki kardeşlerimde mi ana derdim “evet oğlum” derdi.
Hayretler içinde kalırdım.
Şimdiki çocuklara sorulsa, neler anlatırlar keratalar.
Bir sabah ezanı sonrası, evimizin tahtalığına bırakırlar da giderlermiş,
Ocakları tütesi leylekler kardeşlerimi.
Nasıl taşırlardı, kırmızı gagalarıyla derdim.
Evden yere indiğimde, kavak ağacındaki yuvalarından, hep bizim eve bakarlar gibi gelirdi bana.
Tabi derdim, en yakın bizim evler vardı leyleklere, ondandı demek.
Leylek, kırmızı gagalarıyla taşırken bebekleri, yorulunca en yakın evlere, bırakıyordu demek ki.
Ondandı benim kardeşlerimin çok olması, buna da sevinirdim.
Akşamlar oldu mu, çökerdik sofraya, gaz lambasında, kaşık sallardık, bulgur aşına.
Hey günler hey, çocuk kaynardı evlerimizin önleri, cıvıl cıvıldık, çelik çomak oynardık, savaş ne hile ne bilmezdik.

Düşünür düşünür de coçukluk aklımla anamın dedikleri, doğruydu herhalde derdim.
Komşulardaki çocuklara bakar, parmaklarımla sayardım.
Allah Allah, hayret gerçekten doğru anamın bana dedikleri.
Komşumuz Davut Gümüş, İbrahim Çelik, Kokulu Hasan dayı, Hasan Kalak, berber Duralı dayı,
Hüsam Balık, koca Veli dayı, hocanın Nuri dayı, Süleyman Çimenler,
hacı Ahmet, tekkeli Veli, deli Yusuf dayı, gırgır
Hüseyin dayı, Mehmet Uçar yiğit, kara Osman, Hami din Nuri dayı,
Koreli Hasan ve kara Ömer amca,
Kadirceler, Gülmez Mehmet, Yörük Hüseyin gibi
Hatırıma gelemeyen nice dost, insanların evleri, çocuk doluyduk.
Allah Allah hepsinin çocukları çoktu.
Düşünür, sayar, hesap eder, vay be, şu leylekler ne kadar kurnaz kuşlar.
En yakın yerleri bulmuşlar da bırakıvermişler bebeleri der çocukluk aklımla,
olanlara kafa yorardım da Canım Anama hak verirdim.
Vay be, öyle geçmiş zamanki.
Bu kadar komşularım da aramızdan ayrılmışlar, onları saygıyla hatırlıyorum.
Mekânları cennet olsun onlar da uçmuş gitmişler, birer kuş misali bizim buralardan.
Soruyorum, gören var mı, nerede bilen var mı, bebek getiren o leylekleri.
Köyde, tarlada çift sürerken, pulluğun çizgisinde, hemen arkamda onu görürdüm.
Topraktan çıkan böcü börtüyü kırmızı gagalarıyla toplar, birkaç adım koşar gibi yapar, kanat acar uçar da giderdi.
Köydeki kavak ağaçlarındaki yuvalarındaki yavrularına yiyecek taşırlardı.
Az sonra, tekrar dönerlerdi, onlar yanımda oldular mı sanki yoldaş gibi gelirdi.
Çocukluk hikâyelerimizde, ilk şarkımız da hep leylekler vardı.

Nerede, o benim çocukluk aşkım kadar güzel, mavi boncuk gözlüm, kalem bacaklım,
kara donlum, mini eteklim, kırmızı dudaklım sevdam, neredesin şimdi?
Sahi içinizden hiç biriniz leylek sevdi mi?

Siz, hiç onun gözlerine yakından baktınız mı?
Hiç tüylerine, eliniz değdimi, hiç başını okşadınız mı, hiç kırmızı dudağından öptünüz mü onu?
Bayramlarda, kavak dalına kurulan salıncağa bindiniz mi, yuvalarında yakından gördünüz mü hiç,
yuvadan düşen bir leylek yavrusunu tekrar yuvaya koymak için.
Kavak ağacından düştünüz mü, gerçekten siz hiç leylek sevdiniz mi.
Ah, nerelerdesin şimdi, buralar kış, bilirsin sen, buralara baharla gelirsin.
Deniz aşırı yolların, senin için nereden başladığı, nerede biteceği, önemli değil,
Yolun uzunluğu, sıcaklığı, yoldaki engeller önemli değil.
Senin için önemli olan, kavak ağaçlarındaki yuvandı.
Uzak diyarlardan uçup gelen leylek, uçarken ne görür, ne düşünür, deniz aşırı ülkelerden bizim köye dönerken.
Kırmızı gagasıyla, boncuk, boncuk gözleriyle ayağındaki
sivri tırnaklarıyla, uçarken görür de, ilmik ilmik işler kıtaları birbirine bağlar.
Yol kolaydır onun için, zor olan başkadır, önemli değildir
Aç, susuz, aylarca, kanat çırpmak.
Havada, uçaklara inat yollarda yele karşı, engelleri aşmak, kolaydır, ona zor olan başkadır.
Gökyüzünde kavga yok, haksızlık yok.
Bembeyaz bulutların arasından süzülürken, uzun yolları biran önce bitirmek için,
aç, susuz, yorgun, bitkin, kanat çırpmak var.
Aklında Beylerli’deki kavak ağacı var, ah bir göre bilse yuvasını, yerinde duruyor muydu?
Bütün zor olan oydu.
Yolculuk kolaydı da, ya yuvası, yerinde yoksa zor olan buydu,
Kavak ağaçlarını kestilerse,  yuvası yıkıldı ise, aylar sürerdi, yeniden yapmak,
Zaten yorgundu, nasıl yaparlardı ve de nereye yapacaklardı?
Ne zaman yavrularını doğuracak, ne zaman büyüyecekti yavruları,
Son bahar gelirde, göç mevsimi başlarsa, körpe kalacaktı yavruları,
Nasıl taşırdı yanında onları.
Yollar uzundu, aylar sürüyordu sıcak ülkelere dönmek, onun için, yol kolaydı,
Zor olan, kavak ağacında ki yuvası, sağlam mıydı yerinde duruyor muydu?
Gökyüzünde gelirken bunları düşünürdü leylek.
Yoksa bizler, kavak ağaçlarını da mı, sevmez olduk.
Yıllar geçtikçe, köyümün kavak ağaçları yok oluyorlar.
Leylek, yuvasını nasıl bulsun, Bu defa köye, gittiğimde,
Sayın belde Başkanına rica edeceğim,
Kavak ağaçlarını korumak ve leyleklere yuvalar yapalım kavak dallarına diyeceğim,
Bakalım, o da sevecek mi leylekleri.
Çünkü bazı illerde korumaya alındı bu sevimli, insan dostu, koca kuşlar.
Umarım, beklerim bizde bir şeyler yaparız.

Haydi, analarımızın bebeklerini taşıyan postacıları.
Haydi, bu bahar, yine gel.
Geldiğin ülkelerden barış topla, sevgi topla, kanatlarındaki heybene.
Biraz da, bereket doldur, rüzgârla eteklerine, buralara gelirken.
Köyümün kavak ağaçlarına dönersen, barış şarkıları söyle,
Beni bıktırıncaya kadar, kulaklarım sağır oluncaya kadar öt be leyleğim,
Öt takır takır,
Aşk şarkılarını, söyle satır satır,
Çünkü bu günlerde, çok ihtiyacı var bu şarkılara
Benim ve köyümün insanlarının.
Haydi, kırmızı dudaklım, dön yuvana haydi gel de ötüver.
Ötüver de. Bir güzellik gelsin, ne olur, ne olur beylerliye.
Çocukluk günlerim, hikâyelerim uzaklarda kaldı,
Çileli yaşamların ne olduğunu ben anlayalı çok oldum.
Sevgilim, kırmızı dudaklım haydi dön sılaya…