Bugün Beylerli’ye Gitmeli

Dalgalandı deli gönlümde, bu gün buralardan inadına gitmek istiyorum.
Karşı mavi bulutlu, yüce dağın yamaçlarındaki bahar çiçeklerine özlem duyuyorum.
Gün geçtikçe çekemez oldum, şu şehrin kirli havasını berbat çoğaldı gayri.
Beni rahatsız etti buralar, her cadde sokak toz.
Ve bir gürültülü ses kirliliği, bu şehrin sisini sesini duymak istemiyorum.
Yetti artık yalan dolanlarını yazan gazeteleri okumak istemiyorum.
Taraf tutan, iktidar yanlısı, haber kanallarını dinlemek istemiyorum.
Gittiğim yerlerde  gazete, televizyon olmamalı, hiçbir şeyden haber almak istemiyorum.
Telefonların dinlenmediği, yazarların basılmayan kitaplarından ceza evlerine sokulmadığı, özgür memleketlere mi gitmeli…
Bu gün bir şeyler yapmalı da.

Buralardan gitmeli, buralardan gitmeli…
Cemreler düşünce can suyu da gelmiştir, bizim buraların bahçelerine
Şöyle Çardaktan, köy yolundan tez varmalı Beylerli’ye, ırmaktan geçer geçmez o temiz havasını, ciğerlerime doyasıya çekmeli.
Cami imamı, sabah ezanı okurken mahalle duymadan, uykulu gözlerle, hızlı yola düşmeli.
Şu görünen Çengel dağına çıkmalı, yanımda yol arkadaşlarım;
BİZİM BURALARDAN Musa Çimen ya da Ahmet Gülmez’ le, Mustafa Canavar olmalı.
Geçen yıllarda çıkmıştık.
Çengel, dağına, beraberdik bağırmalıyız, koşmalıyız yine yaramaz çocuklar gibi şen olmalıyız, dikili taş oynayıp, geçen zamanları anlatmalıyız bir bir sırayla.
Öyle geçiyor zaman ki demeliyiz, sonrada yorulunca bir mola verip,  bir taşın üzerine oturup, köyü seyrederek, bir yemek yemeliyiz.

GELİNLİK KIZLARA EL SALLAMALI  

Gitmeli diyorum buralardan gitmeli…
Can anamın nakış nakış dokuduğu, küçük sırt torbasına azıcık azık koymalı, içinde acı biber tozu, kaynatılmış birde yumurta, hatta bir baş kuru soğan olmalı.
Bal gözlü anamım hazırladığı hamurun ekmeği olmalı torbamda.
Mis gibi kokmalı. Başka her şeyi bilerek, evde unutmalı.
Şöyle Çengel dağında şırıl şırıl akan, kuz pınarı çeşmelerden, doyasıya su içmeli yüzümü yıkayıp, ıslak ıslak
Dağın soğuk esen rüzgârlarına durmalı…

BİZİM BURALARDAN
Yemyeşil ham bat ovasına selam çakmalı, pancar çapası yapan, tarlalardaki bacılara, analara, gelinlik kızlara, el sallamalı…
Sonra bir çam ağacının altına, sere serpe yatmalı, üzerine ağaçlardan yapraklar düşmeli.
Eline bir ağaç dalı alıp toprağı deşmeli,  gönlünden buraya bir sevgi ağacı dikmeli.
Sonra etrafı kekik kokan, patika yollardan giderken, ormandaki ağaçlardan cırcır böceklerinin, hüzünlü seslerinden bir müzik duymalı ve bir karınca yuvasındaki çalışmayı dikkatle bakıp düşünmeli.
Dağın bağrındaki, kekik kokan yamaçtaki çiçeklerinden eşime bir demet buket yapmalı,  kısada olsa bu gün yaşadıklarımdan mutlu olmalı, insan.
Keklik sesi gelen derelerden geçerken, söyle etrafına bakıp, sonra tozlu yola gelince, pabuçlarını çıkarmalı, yolun toprağı, parmakların arasına girmeli, ayakların gıdıklanmalı,  gülümseyip zevk almalı.
Dönüş yolunda, akşam, üzerlerinde, bedenim, içim buram buram kekik, orman cam kokmalı.
Benim için bugün, unutamadığım bir gün, ama bir şeyler olmalı.
Felekten bir gün çalmalıyım mesela, ciğerlerim temiz havaya, gözlerim ham bat ovasının güzelliğine,  yeşile doymalı.
Cengel dağının zirvesinde, Babamın kar kuyusunu, oradaki andız camlarını, görmeliyim.
Hatırlamalıyım, çocukluk yıllarımı, hatta oturup, kara bir taşın üzerine, hüzünlenip iki damla yaş akmalı gözlerimden.

Sonra ellerimi kaldırıp semaye şükür etmeliyim, bu günlerim için yüce, Allah’ ıma…