Ben Kimim?

Ben sevda yazıları yazamam ki Yalandan da olsa yaşamadım olmadı benim öyle sevdalarım.
Toprak damlı odalarda doğmuşum bir yılbaşı gecesinde.
Ne ebe varmış, ne bir komşumuz yanında can anamın.
Zor düşmüşüm kanlar içinde ana kollarına.
Bayılmış anam da, küflü makasla geç kesilmiş göbek bağım.
Gülmek benim neyime, zaten doğarken ağlamışım ben.
Hüzünle gelmişim şu çilekeş dünyaya.

Ben sevda yazıları yazamam ki
Yalandan da olsa yaşamadım, olmadı benim sevdalarım.

Zaman öyle bir geçmiş de, her zorluklara karşı büyümüşüm.
Çakır Ali’nin terbiye hamuruyla yoğrulmuşum.
Bazen sevilip, bazen başkaları tarafından hor görülmüşüm.
Zorlada olsa ilkokula kadar okumuşum. Çiftçilik yaptmışım kara sapanla çift sürmüşüm.
Çok zorluklar geçirdim hayat yollarında hep yalnızdım kimseler yoktu yanımda.
Arpa, çavdar unuydu ekmek teknesinde hamurumuz. Köyün çeşmelerinden içilirdi suyumuz.
Sabah sofraları kurulurdu odun közünde. Yufka ısıtılır, içine de peynir konurdu.
Kağıt poşetler de yağsız zeytin, Dağ otundan acı bir çay olurdu.
Bir defa da babam bir zeytini yerdi. Anam buna razı gelmez,yapma derdi.
Az kaldı zeytin yetmeyecek. Daha çocuklarda yiyecek.
Tatlı yokluk kavgaları sürer giderdi işte. Buda beni deli ederdi.
Nede olsa yoksulluk hüzünleri dolmuştu soframıza.
Ben sevda yazıları yazamam ki. Yalandan da olsa yaşamadım, olmadı benim öyle sevdalarım.

Nazilli basmasındandı penceredeki perdemiz. Bizler büyüdükçe çoğaldı köy evindeki dertlerimiz.
Fakirlik tez çıkardı beni zalim gurbet ellere, bir bavul bir yorganlarla düştüm yollara.
Çoğu kez ağlamış bazen de gülmüşüm, El kapılarını ekmek kapısı bilmişim.
Yokluk rüzgârıyla sağa sola savrulmuşum.
Zaman öyle bir geçti ki, hüzünlü acıları da beraber görmüşüm.
Damlarından yağmur suları akan bakımsız evlerde kalmışım.
Soğuk odam da kirli yorganlara sarılıp yatmışım.
Gün olmuş dert üstüne ne dertler katmışım. Bende gençtim, bakmayın şimdiki, halime.
Övünmek gibi olmasın biraz da yakışıklıydım.
Her güzele bir başka özlemle bakmışım ama yalandanda olsa yaşamadım, olmadı benim öyle sevdalarım.

Gurbet akşamlarında gaz ocaklarında yemek yapmışım.
Bulgur pilavına suyunu yağ eylemişim. İçime saklamışım gelecek tüm hayallerimi.
Acıyı bal eylemişim, oturup da ağlamışım. Gurbetin acı dolu hüzünlü akşamların da.
Zamansız yamaçlarda ki yerlere dikmişim yedi veren güllerimi.
Kar yağdı, fırtına lar esti, kırdılar sürgün dallarını.
Yoktu yanımda anam, kimsem anlatamadım hallerimi.
Ne arayanım oldu, ne de soranım. Hep kırık kaldı bir yanım.
Küstüm dostlarıma ben, onları el eyledim. Köyümün deve dikenlerini, gül eyledim.
Ben sevda yazıları yazamam ki. Yalandanda olsa yaşamadım, olmadı benim öyle sevdalarım.

Sevgililer günüde olmadı yolumu bekleyenim.
Yazmadım sevgiliye iki satır mektup, nede şiir.
Beni de seven biri vardır ya ama nerede kim bilir.
Fakat sılada olmadı yolumu bekleyen biri.
Gelmedi “Sevgilim, bir tanem” yazan, hasret kokan mektuplar bana.
Diyenim olmadı “bir tanem, özledim sevgilim seni”. .
Vel hâsıl olmadı, bulamadım işte kendime uygun güzel birini.
Kimseyle bakışıp, göz göze gelemedim. Bu nasıl sevdadır, gelmedi başıma bilemedim.
Elini elime tutuğum bir sevgilim olmadı. Onunla dolaşamadım.
Sevdalar yaşamadım ben, hüzünlü ayrılık türküleriyle büyüdüm.
Ne kadar ayrılık türküsü varsa hepsini bilirim.
Yalandan da olsa, hiç yaşamadım olmadı, sevdalarım.

Bir şeyler yapayım dedim, ne kadar uğraştım olmadı.
Asker dönüşü, bin bir zorlulukla açtım fotoğrafçı dükkânımı.
Dükkânım küçüktü, ama hayallerim büyüktü.
Seviyordum fotoğrafçılğı, çok başarılara da imza attım.
Yıllar geçtikçe başarıya başarılar kattım.
Her şeyi unuttum, işime verdim kendimi.
Çıkarmadı yaradan öyle, karşıma birini.
Buralarda ararken sevdiğimi köyümden buldum.
Sevdim kendisini. Namusum, şerefim bildim. Onula geçti bunca yıllarım.
El ele, gönül gönülle verdik böyle. Güzel günlere geldik.
Sevdik, sarıldık bir birimize. Kendimizi yar eyledik.
Kavuştuk sevgiye, unuttuk gayri acıları, bal eyledik.
Allah verdi iki kızım var, ikide canım oğlum. Şimdi onlar benim her şeyim.
Hayatta kanadım, kolum. Onları bir gün göremesem dayanamam, belki olur sonum.
Ben kimi sevdiysem yürekten sevdim, Yalandanda olsa hiç yaşamadım olmadı sevdalarım.

Bazen hayal gemileri kalkar, hayat limanından.
Zaman öyle zaman ki tez ayrıldım anadan, babadan.
Çok özlem dolu yıllar yaşadım. Ne yapabilirdim, benim alın yazımı da böyle yazmış yaradan.
Hep öyle isterim ki yanımda olsunlar sevdiğim canlarım. Yalnız kalmayayım menzile varmadan.
Hayat rüzgarlarına kapılırda yolunuz düşerse BİZİM BURALARA günün birinde,
Kapımı çalıp gireni dost bilirim. Açarım gönül kapılarımı sonuna kadar.
İkramım olur, dosta dair ne varsa evimde. Yalnız sizden rica ederim bunu benden istemeyin.
Ben sevda yazıları yazamam ki. Yalandanda olsa yaşamadım, olmadı benim öyle sevdalarım.