SEN DE GELMEDİN BABA

Köy kahvelerinde görüyorum onları başlarını öne eğmişler omuzları biraz bükülmüş yüzlerindeki çizgileri çoğalmış gözlerindeki bakışları buğulu
Oturup masalarına hal hatırlarını sorsan bir ah çeksem dağlar yıkılır diyorlar

(Babamla Söyleşiler 1)

Bugün son arife! Az sonra Denizli’deki mezarına gideceğim. Bayram arifelerinde cıvıl cıvıl olur şehir mezarlıkları. Çiçekçi Mehmet’e buket yaptırdım mersin dallarından, içine de beş gül koydurdum baba. Beş gül, beş evladının yerini tutsun diye. O buketi başucundaki mermere sımsıkı bağlayacağım. Sonra mezarındaki kurumuş otları temizleyeceğim. Huzurunda diz çöküp, mezarının yanında ellerimi semaya kaldırıp Allah’a dualar edeceğim. Sonra da köye gitmek üzere ayrılacağım yanından. Giderken uzaklardan dönüp dönüp sana bakacağım. Hüzünlenip de ağlayacağım baba, ağlayacağım!

İnsanların bazı arkadaşları vardır bir gün ansızın başına olumsuz bir iş geldiğinde yanı başında bitiverirler ya bir bakarsın o dostun eli senin omzundadır gözlerinin içi gülüyordur seninle olduğu için.
Mutlu olursun böyle arkadaşların var olduğuna.
Bizim buraların insanları candır arkadaştır işte onlardan biride benim Arkadaşım,
Musa çimendir.
Düğünlerimde ölümlerimde hep yanı başımda olmuştur.

YÖRÜKLERİN KOCA FATMA ABLA

Uzun yıllar evvel Denizli’den köye gelmiştim.

Sığır önü çeşmesinde tuluklarına su doldururken görmüş de yoldan çağırdı beni:

Denizli Belediye sergi salonunda

M. Emin Özmen hocamın açtığı resim sergisini gezerken

Zeki ilen aklımıza düşüverdi eski yaşadıklarımız

Evin içinde yer sofrasında akşam yemekleri,

Orakla ekin biçmeler,

Kağnılarla taşınan ekin sapları her resim bizi anlatıyordu aslında.

Ah gam yüklü, koca dünya, aramızdan kimleri çekip almadın ki kara toprağa!
Çekmek için nasıl sıraya koyduğunu bir bilsem, sana karşı tüm kurnazlığımı kullanırdım.
Yaşamak zor, hele bir de yoksulsan, o zaman bin defa daha zor! Ne kadar akıllı olursan ol, ne kadar becerikli olursan ol, hiçbir şey fark etmez. Elinden tutan biri olmadı mı, sermaye yapacak paran yok mu, hayatta başarılı olamazsın. Suyun üstündeki yonga gibi, bir o yana, bir bu yana gider gelirsin. Sonbahar rüzgârlarına kapılmış çınar yaprakları gibi ne zaman nereye savrulacağın belli olmaz.

Yıllarca fotoğrafçıların yanında çalıştım. Çalıştığım her işyeri sahibi sevdi, saydı beni.
Asker dönüşü kendi işyerimi açmaya karar verdim, fakat elde yok avuçta yoktu.
Babama üç dönüm tarla sattırdım. Denizli’de dükkân buldum, elimdeki para dekoruna yetti ancak. Aletleri almaya param kalmadı, fakat ben arkamda ustamın olduğunu biliyordum. Gerçekten umutlarımı boşa çıkarmadı, dükkânıma malzemelerin en güzelini alıverdi ustam.
O altın kalpli insana minnettarım.

İlk okulda okurken tanıdım. Ufacık tefecik Karakız’ın Ali Dayı’yı. Okulun üzerindeki çalılıklarda, kıl çadırlarda yaşardı çocuklarıyla beraber. Sürüsündeki keçilerin hepsi kendisinin miydi bilmezdim. Yalnız birkaç keçi de bizim vardı o sürünün içinde, bizim keçileri de otlatırdı. O zamanlar Balık kardeşlerin hiçbirini tanımıyordum.

SU GİBİ

Dostlar ırmak gibidir
Kiminin suyu az, kiminin çok
Kiminde elleriniz ıslanır yalnızca
Kiminde ruhunuz yıkanır boydan boya

MİLLÎ ATLETİMİZ HAMZA CANAVAR (1)

İÇİMİZDEN BİRİ

Bazı insanlar vardır ailesini temsil eder; bazı insanlar vardır köyünü, kasabasını, şehrini temsil eder. Bazı insanlar da vardır ki koca bir milleti temsil eder; binlerce kilometre uzaklarda İstiklâl Marşı’mızı söyletir, ay yıldızlı al bayrağımızı gönderlere çektirir. Biz onlarla gurur duyarız, onlarla seviniriz. Hele bir de senin köylün ise o insan, hele bir de sen onu yakından tanıyorsan, duyduğun gururun ve yaşadığın sevincin ölçüsü kelimelerle anlatılmaz. Nasıl gurur duymazsın, nasıl duygulanmazsın, nasıl “Sen çok yaşa kardeşim! Varol, ömürlü ol!” diye haykırmazsın? Çünkü içimizden biridir o: Hamza Canavar adıyla tanıdığımız; Beylerli’nin havasını solumuş, ekmeğini yemiş, suyunu içmiş; güzel insanlarımızdan biridir. Bu yazımda sizlere bu vefalı insanın yaşamından kesitler sunmak istiyorum.

Durduramadım şu yılları
Acılarla sevinçlerle özlemlerle umutlarla
Geçti gitti zaman
Ama unutamıyor ki gençlik yıllarını insan
Aklıma düşüyor da bazen söyleniyorum kendi kendime
Neydi o kendimi beğenmişliğim on dört yaşlarım
Dünyayı tozpembe sandığım günlerim.
Bu kadar hırçınlılığım neydi o dik başlılığım
Hepsini kendimde sandığım ne bu güzellikti.
Hayatı kazanmak için neydi bu kadar zamanla kavga
Yaşayamadığım pembe düşlerim
Doğru gitmeyen işlerim.
Delice koşturmalarım
Uygusuz gecen gecelerim.
Peşinde koştuğum Ümitlerim neredesiniz şimdi.